Bayram yaklaştıkça

Çocuklar gibi şen olmak olmalı bayram...
Eskiden beri aklımda çınlayan ses , özlemlerin bittiği, küslerin barıştığı,yüzlerin güldüğü bla bla bla...
İnsanın bir yanı eksik oldumuydu ne kadar belli etmese de çevresindekilere içinde bir burukluk oluyor bayram sabahları... Ben ise bunu daha 3 gün önceden hissetmeye başladım.
En son bir bayram günü sesini duyabilmiş olmanın verdiği burukluktan belki de benim bu kadar içimin acıması... 2014 ün Kurban bayramı..
Bir yıl geçti üzerinden..
bayram öncesi kamu çalışanlarına 2,5 gün izin verdiler , izinlisin şimdi ve belki temizlik yapıyorsun belki de Kuşum'a bayramlık alışverişindesin..
Bize izin yok..Malum özel sektör...
Çalışıyoruz işte..İş güç de yok ya.. Piyasalar fena.. İş olsa çalışsak gam yemeyeceğim..

Dün abim , yengem ve çocuklar bizdeydi. Cumartesi günü geldiler pazar akşamı döndüler..
2 tane canavar evi birbirine kattılar , kafamız şişti eşimle...
Onlar gider gitmez hemen bir temizlik , sil süpür gece yarısı ancak ev paklanmıştı...
Eşime dedim ki "sen haklısın ,biz çocuk falan düşünmeyelim, ikimizin de sabrı yok" ..
Bilmiyorsun sen...Eşim çocuk olayına çok mesafeli , bu konuda oturup konuşamıyoruz bile...
Ben de mecbur bir gün gönlü olur diye bekliyorum..

Bayramda kısmetse ilk gün eşimin memleketine gidiyoruz, kurban orada kesiliyor.
2.gün döneriz tahminimce. Sonra anneme gelirim..Bir iki saat durur döneriz...

Çok konuşacaklarım anlatacaklarım var sana aslında ..

Böyle kelimeler çabuk tükeniveriyor işte..

"Gittin ya sen, cümlesiz kaldım ben!
Kelimelerim başıbozuk şimdi. Harflerim darmadağın!
Alfabeye mâlik olmak yetmiyormuş meğer!
Harflere can veren canınmış.
Ruh üfleyen nefesinmiş inan!
Sen gittin ya, cümlesiz kaldım ben!

Cümlesiz kaldım ben, sen gittiğinde!
Kelimelerim ardın sıra geldiler!
Bi başıma koydular beni… 
Anladım! Meğer kelimelerimmiş beni ben yapan biraz da!..
Seni ben yapan hatta!
Ve beni sen eden, senden eden!..
...
..
.