Özlemim...

Adı kalbimi dağlayanım...

Candostum... 

Her gün resmine bakıp için için ağladığım.. Çoooook ama çok özlediğim...Adın geçince içimi cız ettiren.... Kaynar sular içinde cayır cayır yandığımı hissettiren tek şey...

Sensizlik çok zor ,tahammülü yok...

Bugün eski maillerimize baktım , yazışmalarımızı okudum..Gün içinde yaptığımız geyikleri, dertleşmelerimizi .. Nasıl sevmişiz birbirimizi nasıl mutluluk vermişiz birbirimize... Nasıl özlemişim o günleri...

Belki de anlam veremiyorsun hayatından çıkışıma belki de hak veriyorsun.. Bilemiyorum..Bilmek isterdim...

Bilmiyorum ki belki de adımı sildin ve beni  hatırlatacak herşeyden kaçıyorsun ... Lütfen benden nefret etmiyor ol... :(

Bir gün her şey yoluna girse karşına nasıl çıkarım , çıkacak yüzüm yok....Sana yine aynı ızdırabı yaşatmamak için  ben hiç bir zaman tekrar hayatına girmeye cesaret edemeyeceğim..Nasipse ölüm kavuşmamız olur, ölüm beni sana affettirirse ...

Bugün okuduğum bir yazışmamızda , Yıl 2012,Aralık ayı...

Canan 'ın hayatımızdan çıkıp gitmesine duyguduğumuz üzüntüden bahsederken sormuşum sana ;

"Herkes bir gün gider mi " diye... sen de demişsin ki ,

"Canan nın gitmesi,herkesin görevini yapıp mekanını terk etmesi, bu işlerin dönüşünün olmaması bana 

derince dünya ve ölümü hatırlattı..İliklerime kadar hissettim, Küçük hanım...Heyt! Dünyaya bak........"

Evet dönüşü yokmuş Can dostum.. O günlerde biz bunları böyle konuşurken gerçekten de bilmiyorduk bu kadar imkansız olduğunu.... Meğer gün gelecekmiş adını bile telaffuz edemeyecekmişim...Gün gelecekmiş kapının önünden geçemeyecekmişim...Şehrine geldiğimde sokağa çıkmak istemeyecekmişim...Çıksam da asla etrafıma bakmayacakmışım ki seninle karşılaşmayayım... Karşılaşsak ne yaparım... Sen ne yaparsın..? İki yabancı gibi mi davranırız? Çok üzgünüm Candostum, çok üzgünüm...

Pişman değilim, mutsuz değilim, sakın şimdi böyle olduğunu düşünme... 

Ama sensizlik çok zor be Candostum,çok çaresiz hissetmek demek seni düşünmek...

Belki genele bir fotoğraf paylaşırsın da senden haber alır seni görürüm diye her gün adını aratıyorum Google 'dan... Ama sen de sanki benden kaçıyor gibisin.. Hiç bir yerde izine rastlayamıyorum...

------

Ankarada karlı bir günde çekildiğimiz fotolara baktım...

Seni öpüşüm,Sevgiyle birbirimize bakmamız..

"İnan ikizim olsa sevmezdim senin kadar " deyişin geliyor kulağıma....

---

Eşim seninle ilgili özlemimi anlamıyor...Erkekler kızların, kız dostluğunun ne demek olduğunu anlamıyor...Hani senin"kız gücü" diye isimlendirdiğin şey.. Bir erkek bunu anlayamaz ki , ben bile senden ayrılınca anladım sensiz ne kadar güçsüzüm... Artık anlatmıyorum hiç bir şey O'na, başka da kimsem yok zaten Allah'tan başka...Biraz yalnızım senden sonra...Kimseyi yerine koyamıyorum, koymak istemiyorum...İçin için yaşıyorum.. . Bir özlemime , bir de seni her gün rüyamda görmelerime çare bulamıyorum... Rüyamda seni her görüşümde mahçubum, nasıl yüzüne bakarım diye korkuyorum... Gerçeği yaşıyorum...

Ama sen her seferinde sanki hiç bir şey olmamış hiç ayrılmamışız gibi kucaklayıp şaşırtıyorsun beni..

Hiç bir şey sormuyorsun, bahsetmiyorsun olanlardan... Evine gelip kapını çaldığımda kapıyı büyük bir coşku ve sevinçle açan candostum oluyorsun hep, o pırıl pırıl parlayan berrak gözlerinle "Begüm..üm hoşgeldin"diyorsun... 
Sonra balkondaki perde rüzgardan dalganıyor, gülüşmeler, sigara dumanı,radyoda hafif bir ezgi, huzurlu bir muhabbet... Bazen de sahil kenarındaki taşa oturmuş "Bana esmeyi anlat'ı mırıldanıyorsun bana...Sanki neden esip gittin der gibi hüzünle bakıyorsun bazen gözlerime...Ama hiç bahsetmiyorsun bu konulardan...

...

Bazı zamanlar artık rüyalarıma girme istiyorum...

Unutayım istiyorum...

Olmuyor...

Candostum seni  çok seviyorum, her zaman çok seveceğim...