Seni hatırlatan tüm şarkılara kulağımı tıkadım...Sezen'i ara ara dinledim , ağlamaklı oldum..Kimse anlamasın diye dinlemedim...
Buralar çok güzel İstanbul'un göbeğinde yaşıyorum. Bazen Beşiktaş' a iniyoruz, bazen Sarıyer'e ya da Bebek'e. Etiler'e komşuyuz :) ...Evim bir ormanın içinde sanki yeşillikler içerisinde,İstanbul'da böyle yaşanası alanlar çok az artık, işyerim ise evime çok yakın..Kocaman 31 katlı bir plaza, ben 30.katta çalışıyorum .."Plaza Kızı"oldun diye dalga geçiyor eşim.
Plaza kızı neymiş diye yazdım şimdi internette, orada bile beni yalnız tasvir etmişler ;
starbakstan kahvesi
ecnebidir türkçesi
yoktur hiçbir kimsesi
ağlar plaza kızı
sabah erken uyanır
güzel güzel boyanır
overtime'a dayanır
çağlar plaza kızı
şişkindir ol gözleri
ağdalıdır sözleri
hep en zorlu işleri
bağlar plaza kızı
fer'dun sen bil haddini
dikme ol gözlerini
sonunda yüreğini
dağlar plaza kızı
(http://sadevederin.blogspot.com.tr)
****
Evimde seni bol bol ağırlamak en büyük hayalimdi bir gün evim olunca.. Bazı hayaller sadece hayal etmek içinmiş ,meğer... İş yerimin balkonundan evimi görüyorum, evimi çok seviyorum... Sen de çok severdin evini...Umarım evinde ,eşinle ve kızınla çok mutlusundur, belki de bir oğlun olmuştur bilmiyorum ki, kimseden haber alamıyorum ...
Beni sorarsan mutluyum, eşimi çok seviyorum , o da beni seviyor, üzmüyor beni..
Eşim ile yaz akşamları Beşiktaş sahiline ,ya da Boğaz'a Ortaköy'e inişlerimizde seninle olan yaz akşamlarımızı hatırlıyorum..
Dün akşam eşimin arkadaşı Fuat'le buluştuk Ortaköy'de. Çok eski arkadaşlıkları, taa çocukluktan... , muhabetleri çok o yüzden.Yatılı okulda beraber kaldıkları için anıları da çok...
Onları izledim, hüzünlendim. Fuat bizde kaldı dün gece mesela. Ben de sende kalırdım bazı geceler ..annemi ne zor ikna ederdim.. Şimdilerde kızıyorum kendime , bu kadar çok annemi dinlemek zorunda mıydım? Niye öyle alıştırmıştım ki?
Onlar içeride sohbet ederken ben yatağıma uzanmış düşüncelere daldım...sen evlenmeden önceki günlerde annenin o arka odasında Brownileri Busi'nin üzerinde ısıtıp iyice akışkan hale gelince elimizi yüzümüzü çikolata yapa yapa afiyetle yiyişimiz geçti gözümün önünden...Market raflarında her Negro görüşümde de sen düşüyorsun aklıma...Ah can dostum burnumda tütüyorsun..Gün geçtikçe alışırım ,daha az düşünürüm diyorum ama gün geçtikçe artıyor özlemim... Bazen yutkunamıyorum, tıkanıyorum , o an nefessizlikten öleceğim sanıyorum..
Ne kadar içten yazmışsınız :/ Çok üzüldüm ama anlamadım hayat bu kadar kısayken en büyük hatalar bile unutulurken neden tekrar birlikte dost olamayasınız ki adı üstünde dostluk bu herkes gider dost kalır..Bence ümidiniz kaybetmeyin ;)
YanıtlaSilTeşekkürler yorumunuz için, korkuyorum sanırım :(
SilDediğimiz gibi daha ümitli olmaya çalışacağım.
Sevgiler..